Aramesh, Kiarash2019-09-252019-09-252009-11-2220082008-3041http://hdl.handle.net/20.500.12424/173733رويکرد اخلاق پزشکي امروز مبتني بر احترام به حق انتخاب آزادنه‌ي بيماران است. اما اين آزادي در انتخاب مطلق نيست، بلکه داراي حدودي است که يکي از آن‌ها عدم تقاضاي اقدام بيهوده مي‌باشد. اخلاق پزشکي حکم مي‌کند که پزشک از انجام اقدام بيهوده خودداري کند. «بيهودگي در پزشکي» (medical futility) در مراقبت از يک بيمار به حالتي گفته مي‌شود که در آن يک مداخله - اعم از اقداماتي که به‌قصد تشخيص، پيش‌گيري، درمان يا توانبخشي يا ساير اهداف پزشکي به انجام مي‌رسند - فايده‌اي براي بيمار مورد نظر نداشته باشد. تعيين «بيهودگي» يک درمان نبايد توسط پزشک درمانگر و در بالين بيمار به انجام برسد، بلکه بايد معيارهاي تعيين آن توسط مراجع معتبر و مورد توافق عمومي در حرفه‌ي پزشکي مشخص شده باشند. در کشور ما تدوين دستورالعمل‌هايي براي تعريف درمان بيهوده به‌ويژه در مواردي نظير مراقبت‌هاي پايان حيات ضروري به‌نظر مي‌رسد. توجه به اين نکته نيز بسيار مهم است که درمان بيهوده ممکن است نزد بيماران مختلف تعاريف متفاوتي داشته باشد.perWith permission of the license/copyright holderautonomyethicsquality of lifemedical ethicsautonomy of the patientBioethicsMedical ethicsArticle